هنوز در سفرم
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
آسمان ابری می شود، باران اما عصبی، سیل می آید خانه ها را خراب می کند، رودهای خشک را اما جاری. انسان گناه می کند و در دره ی پر ارتفاعِ جهل خویش سقوط. بلند می شود دست بر گردن امید می اندازد، تمام دره را بالا می رود. مرگ حوصله اش سر می رود. فاصله بی معنی می شود و کلام نفوذ پیدا می کند بر دلهای تیره. ر
برچسب:
نویسنده: کوروش صادقی
دوباره پنج شنبه جمعه های تکراری
دوباره ساعت ، لحظه های بی قراری
جمعه شب، قلم به دست، آواره
دوباره بلاگفا، نوشتن های اجباری
+ نوشته شده در شنبه هفتم اسفند ۱۳۹۵ساعت 0:13 توسط احمد نهازی |
برچسب:
نویسنده: کوروش صادقی
من اگر یک کهکشان داشتم یا میلیون ها ستاره،
برچسبها: عشق, فهم
و اگر یک اقیانوس داشتم با ماهی های زیبایش،
و اگر یک قلب داشتم با یک دنیا روشنایی،
و اگر خاطره داشتم با یک لبحند شیرین بر لب،
دیگر تو را نمی خواستم!
برچسبها: عشق, فهم
+ نوشته شده در شنبه چهاردهم اسفند ۱۳۹۵ساعت 0:31 توسط احمد نهازی |
برچسب:
نویسنده: کوروش صادقی
ذهن که مشغول باشد، قلم فراری می شود، و نوشتن از خاطر آدم می رود.
و این یعنی مرگِ لحظه های یک نویسنده!
+ نوشته شده در دوشنبه شانزدهم اسفند ۱۳۹۵ساعت 0:15 توسط احمد نهازی |
برچسب:
نویسنده: کوروش صادقی
دفعه ی بعد،
یادم باشد،
عشق را بگذارم در کوزه
و آبش را بخورم...
پول که داشته باشی،
فرقی ندارد،
که آسمان عاشقانه هایت،
آبی باشد یا سیاه!
+ نوشته شده در جمعه بیست و هفتم اسفند ۱۳۹۵ساعت 3:17 توسط احمد نهازی |
برچسب:
نویسنده: کوروش صادقی
بابا همیشه قبل از تحویل سال، قرآن می خواند. یک لیوان آب می نوشد و پول های نوی عیدی را لای آن قرار می دهد. و با لباس های تمیز و نو به جمع ما می پیوندد. بابا همیشه زیر لب ذکر می گوید و حتی همیشه وقتی کسی از خانه خارج می شود می گوید "والله خیر حافظا و هو ارحم الراحمین". این لحظه هم مشغول ذکر گفتن بود.
برچسب:
نویسنده: کوروش صادقی
یک غلطی کردم، قلمم کند و ضعیف شد، واژگان در ذهن خسته ام محبوس شدند، آسمان پر کشید و رفت، گنجشک ها همگی لال شدند، آینه دگر نقش کسی را راست نگفت، دیگر از قیل و قال مدرسه حالی دلم نگرفت... یک غلطی کردم، چشمانم را که باز کردم دیدم نزدیک سی سال از این عمر خسته ی من گذشته، بی آنکه بدانم چگونه . چشمانم را
برچسب:
نویسنده: کوروش صادقی
من نه آنم که تو می بینی و می پنداری. بال هایی دارم به بلندای آسمان. بال که می گشایم، تمام زمین را یک جا در آغوش می گیرم. ریشه هایم قوی، طوری که سنگ ها را می شکافد و به اعماق زمین می رود. من نه آنم که تو قضاوت می کنی. قلبی دارم به بزرگی باران، باران که می آید، قلب من می تپد و خون تازه ای تمام بدم را
برچسب:
نویسنده: کوروش صادقی